طبیعت با آغوش بازش لمس بسیاری از زیبایی ها و ذخایر خود را برای معلولین و افراد ناتوان شدنی کرده است اما برای دسترسی و استفاده بهینه از این طبیعت زیبا برای این گروه خاص چه باید کرد؟ فراهم کردن دسترسی افراد کم توان برای استفاده بهینه فضاهای طبیعی چگونه صورت می گیرد؟ طبیعت چگونه درهای خود را برای این افراد باز می کند و آن ها را به دنیای دسترسی همگانی می برد؟ ما یک برنامه کوچک در خانه طبیعت گردی اجرا کردیم تا ببینیم شدنی ها و نشدنی ها چیست ...برنامه پرنده نگری برای کودکان نابینا شاید یکی از دلچسب ترین برنامه هایم در خانه طبیعت بود ..پرنده نگری برای نابینایان چالش بزرگی در ذهن ایجاد می کند چطور می توان پرنده ها را نگریست در صورتیکه این افراد توان نگریستن به آن را ندارند. خوشبختانه فعالیت پرنده نگری سهم هر یک از مخاطبنش را در نظر دارد. سهم نابینایان از این فعالیت حس کنجکاوی، ردیابی صداها، لمس پر پرندگان، شناخت منقار و دم پرنده.. این ها همه چیزهایی هستند که آنها را به پرندگان و زندگی آنها علاقمند می کند .. سرنخ هایی برای کنجکاوی بیش از اندازه این گروه از مردم که کشف کردن یکی از ابزار های توسعه اعتماد به نفس آنها است و ایجاد احساسات مثبت و خوب را در انسان ایجاد می کند. امیدوارم این برنامه آخری خانه طبیعت نباشد راستش از دیروز تا حالا بخشی از شنوایی گوشم مختل شده که بسیار اذیت کننده ا

نمی دانم از دست دادن یکی از حواس انسان سخت تر است یا اینکه سرطان بگیری....وقتی در معرض هر دوی انها قرار می گیری چه چیز وحشتناک تر است ...اینکه چند وقت درگیر شیمی درمانی و...شوی و زود بمیری و ...و یا اینکه مثلا قدرت شنوایی ات را از دست بدهی و صداها را با حسرت زیاد در سالهای زندگیت نشنوی ..... در یک ماه اخیر که شوک شدیدی از طریق مشکل گوش داشتم به خیلی چیزها فکر کردم.. راستش فهمیدم وحشتناکترین چیز زمانی است که نخواهی امید به بهبودت داشته باشی پی نوشت: من که دوباره جهیدم خدا رو شکر اما روزگار تلنگر می زند غیض می کند یا تی پا و اردنگی می زند نمی دانم ... هر دو شاید با نگاه محبت آمیز پدرانه باشد